Blog.

‘Oh boy’ / een filmrecensie.

| 0 comments

Grote steden hebben iets ongrijpbaars.
Ze geven niks. (Laat staan om jou.)
Berlijn is zo’n stad. Meedogenloos. Berlijn slokt je op, en het enige dat je ervoor behoedt verzwolgen te worden, is te blijven kijken: in de schoonheid van de stad vind je houvast.

In de film ‘Oh Boy’, speelt Berlijn haar vaste rol als hoogmoedige minnares met verve. Ongrijpbaar, net als eigenlijk alles in het leven van hoofdrolspeler Niko. Liefde, geld, zijn dromen; waar ze eerder voor het oprapen leken te liggen, zien we hem nu in één dag zinken. Diep, dieper, diepst.

De film is gemaakt in het mooiste zwart. Zowel in kleur als in humor. Een basis waar je u tegen zegt en vervolgens verveelt het verdere verhaal me geen moment. Maar wat ik nog prachtiger vond, echt – en dit is de reden dat je moet gaan kijken – is het camerawerk. De doorkijkjes. Het overduidelijke oog voor perspectief, en hoe dat vervolgens zijn weerslag heeft op het verhaal. Dat dezelfde situaties verschillend onthouden kunnen worden, afhankelijk van je perspectief. Mooiste voorbeeld: de kroegtijger van weleer die zijn jeugdherinnering aan de Kristallnacht aan Niko toevertrouwt. De man vertelt hoe hij – niet ouder dan een vijfjarig snottebellenkind – juist de overwinning te kunnen fietsen had gevierd. Toen hij in de nacht van 9 november getuige was van het ingooien van alle ruiten, huilde hij zoute tranen. Het was niet van ontreddering of van de schrik dat hij huilde, maar vanwege de angst niet meer te kunnen fietsen met al het glas op straat.

Je moet gaan kijken. Het liefst in Focus natuurlijk, en dan moet je me even laten weten wat je vond. Wat jou opviel, of dat je misschien alleen maar moest lachen vanwege Niko’s eindeloze gebrek aan koffie.

En nog een ding, eentje maar: let alsjeblieft op het woord ‘Vergangenheitsbewältigung’ in de toiletscene. Zoiets verzin je niet.

Website Focus Arnhem
Wikipedia Vergangenheitsbewältigung

Leave a Reply

Required fields are marked *.

*