Blog.

Frances Ha / een recensie in briefwisseling.

| 0 comments

We gingen naar de film – beste vriendin Roos en ik – en schreven er elkaar vervolgens een brief over.

Hieronder een recensie van ‘Francis Ha’.
(Van ons. Over ons.)

Liefste Roos,

Eigenlijk wist ik al voor we gingen dat de film over ons zou gaan. Ik had het voorfilmpje gezien. Per ongeluk. Ik doe dat anders nooit, trailers kijken, net als dat ik nooit lees waar een boek over gaat voor ik het echt begin te lezen.
Maar nu kon ik er niks aan doen.

En dus zitten we, in een donkere filmzaal die bijna leeg is – één ander meisje zit er, alleen – en ik hou voor de zekerheid alvast even je hand vast.

“Dat ben jij” zeg je, wanneer hoofdpersoon Francis tijdens het spelen van een bordspel in een vlaag van kinderlijke frustratie de pionnen van tafel veegt. We lachen, harder dan eigenlijk mag in een filmzaal.
Maar we mogen lachen, want deze film gaat over ons.

Tijdens de voorstelling zie ik onze mannen geprojecteerd op het witte doek. Ik zie onze onzekerheden over alle mogelijke rollen en onze talenten die we al dan niet vervullen. De frustraties.

Maar het meest zie ik nog onze vriendschap. Wanneer hoofdrolspeelster Frances in een scène vertelt wat volgens haar liefde is – tijdens een feest vanaf de andere kant van de kamer naar je wederhelft kijken zonder enig spoor van jaloezie te voelen, een mooie blik te kunnen wisselen en te weten dat het goed is – als ze dat vertelt, dan denk ik aan jou.
(En jij knijpt even in mijn hand.)

Want houden van is niet alleen voor liefdesrelaties. Houden van is ook voor vriendschappen waarvan je weet dat ze blijven bestaan.
Omdat ze dieper gaat dan jij je voor kan stellen.

Wat wij hebben, gaat niet over.
En ik hou van jou.

Stefanie

Lieve Stefanie,

Omdat jij nooit trailers kijkt, deed ik dat ook een keer niet voordat we bij Focus Arnhem hadden afgesproken om naar een voor ons beiden volledig onbekende film te gaan. Anders had ik dat wel gedaan hoor, want zo zit ik in elkaar. Maar dit was beter, want het kwam het verassingseffect ten goede. En het zou trouwens ook niet eerlijk zijn geweest, want dan had ik meer geweten dan jij. Samen als blanco blaadjes plaatsnemen in een nagenoeg lege zaal voelde als een verbond.

Dat deze film zo ontzettend over ons bleek te gaan zorgde er met name de eerste helft van de film voor dat ik geregeld met opengesperde verbaasde ogen opzij keek en jouw blik trof die de mijne exact bleek te spiegelen.

Was jij Frances en ik Sophie, of was het andersom? Ik ben er nog steeds niet over uit. Ik denk dat we verenigd waren in hen beiden. En trouwens, wat maakt het ook uit. Deze film vertelde een universeel verhaal op zo’n unieke wijze dat het voelde alsof het lot een spelletje speelde met ons op dat moment. Het zou andere beste vriendinnen ook kunnen overkomen hoor. Want buiten dat de film gaat over een intense vriendschap, gaat het ook over de invloed van veranderingen, en de fragiliteit van alles waarvan je hoopt dat het altijd hetzelfde blijft. Maar we kunnen rustig achterover leunen schat. Want de film benadrukte zonder al te letterlijk te zijn, wat we best weten. Dat we los van elkaar de storm zijn, maar samen het oog.

Liefs Roos

Website Focus Arnhem
Website Roos van der Vliet

Leave a Reply

Required fields are marked *.

*