Blog.

13/12/2013 Open brief

| 0 comments

Vorig jaar op deze dag liep mijn contract af. Tijd dus om eens terug te blikken. Want na een jaar lang zoeken naar wat ik wil, kan en moet doen, wil ik graag over vertellen. Dus bij deze.
En bedankt, aan iedereen die me geholpen heeft.

Het is een jaar geleden dat ik in het diepe sprong vanuit de overtuiging dat het altijd (al-tijd) beter is om je hart te volgen dan te leven vanuit een belemmerende angst voor het onbekende.
Dus ik sprong.

En ik spring nog steeds,
duik nog steeds.
Shit, ik val nog steeds, (en ik lach er elke dag bij).

Want het is het soort vallen dat kan, het soort vallen dat als vliegen voelt en misschien, misschien kom ik er wel steeds meer achter dat dat precies is wat het is. Want als je je hart volgt, dan is er geen vallen. Als je je eigen kracht volgt en er op durft te bouwen, aan mensen laat zien dat je vertrouwt in jezelf en in je dromen, dan krijg je dat heus wel terug.

Het is geen vallen wanneer je je vleugels uitslaat.

En nee. Het is niet makkelijk. En ja. Het is best onzeker soms.

Maar de voordelen wegen zo ongelofelijk op tegen de nadelen dat ik alleen maar wil zeggen dat ik voor jou wens, in het nieuwe jaar dat zo onherroepelijk dichterbij komt, dat je nog meer voor jezelf gaat kiezen.

Want je weet wat je hart zegt. En je weet wat je kan, of op zijn minst wat je wilt. Dromen bestaan niet alleen als beelden van wat kán zijn, dromen winnen aan waarde wanneer je stappen zet om ze waarheid te laten worden.

Noem het naïviteit, noem het hoogmoed, noem het een groots en meeslepend vertrouwen in je eigen kunnen, maar spring gewoon.
En sla die vleugels uit.

Ik vertrouw op je.

Leave a Reply

Required fields are marked *.

*