Blog.

August 13, 2014
by admin
0 comments

Postbode

Hij draagt een kort en knalgeel broekje. Zo kort dat het amper onder zijn gele fleecevest uitkomt.
“Mijn regenjas is nog langer”, zegt hij trots.

December 13, 2013
by admin
0 comments

13/12/2013 Open brief

Vorig jaar op deze dag liep mijn contract af. Tijd dus om eens terug te blikken. Want na een jaar lang zoeken naar wat ik wil, kan en moet doen, wil ik graag over vertellen. Dus bij deze.
En bedankt, aan iedereen die me geholpen heeft.

Het is een jaar geleden dat ik in het diepe sprong vanuit de overtuiging dat het altijd (al-tijd) beter is om je hart te volgen dan te leven vanuit een belemmerende angst voor het onbekende.
Dus ik sprong.

En ik spring nog steeds,
duik nog steeds.
Shit, ik val nog steeds, (en ik lach er elke dag bij).

Want het is het soort vallen dat kan, het soort vallen dat als vliegen voelt en misschien, misschien kom ik er wel steeds meer achter dat dat precies is wat het is. Want als je je hart volgt, dan is er geen vallen. Als je je eigen kracht volgt en er op durft te bouwen, aan mensen laat zien dat je vertrouwt in jezelf en in je dromen, dan krijg je dat heus wel terug.

Het is geen vallen wanneer je je vleugels uitslaat.

En nee. Het is niet makkelijk. En ja. Het is best onzeker soms.

Maar de voordelen wegen zo ongelofelijk op tegen de nadelen dat ik alleen maar wil zeggen dat ik voor jou wens, in het nieuwe jaar dat zo onherroepelijk dichterbij komt, dat je nog meer voor jezelf gaat kiezen.

Want je weet wat je hart zegt. En je weet wat je kan, of op zijn minst wat je wilt. Dromen bestaan niet alleen als beelden van wat kán zijn, dromen winnen aan waarde wanneer je stappen zet om ze waarheid te laten worden.

Noem het naïviteit, noem het hoogmoed, noem het een groots en meeslepend vertrouwen in je eigen kunnen, maar spring gewoon.
En sla die vleugels uit.

Ik vertrouw op je.

October 9, 2013
by admin
0 comments

Max.

Vroeger wilde hij leeuwentemmer worden. Maar dan niet in een circus. Of misschien wel in een circus maar dan niet dat er allemaal mensen kwamen kijken. Hij wilde gewoon een leeuw vanaf de grond op een platform laten springen.
Dat hij de leeuw kon laten brullen. Alleen voor hem. Daar hoefde niemand bij te zijn.

Hij zou een lange leren zweep hebben en hij zou heel hard “HEE” roepen. Soms zelfs twee keer, als de leeuw niet snel genoeg was of vervaarlijk naar hem gromde. Met een diepe, rauwe stem zou hij de leeuw tot onderdanigheid dwingen, precies zoals hij de leeuwentemmer in het circus had zien doen.

“HEE”, brulde hij dus aan de ontbijttafel. “HEE”, riep zijn moeder terug vanuit de keuken, “doe eens normaal.”
Met in zijn hand een boterham met pindakaas, en in gedachten de plattegrond van zijn toekomstige huis dagdroomde hij verder.

Hij wilde een groot huis. Een héél groot huis. Zijn huis zou zo groot zijn dat hij met een golfkarretje van de ene naar de andere kant moest rijden. Hij zou een kamer vol met dure spelcomputers hebben, en de nieuwste computerspelletjes. Een kamer met een enorme tv en echte bioscoopstoelen.
Een zwembad. Met glijbaan.
Zijn vriendjes zouden elke dag willen komen spelen en altijd zou hij zeggen: “Vandaag niet jongens. Ik moet de leeuwen trainen.” Want leeuwen had hij. En een giraffe. En voor binnen een poes. Of twee. (Hij hield van poezen.)

Hij zou een keuken met een dubbeldeurskoelkast hebben, een koelkast die altijd vol was. Een ijskast vol ijs. In alle smaken. (Het water liep hem in de mond.) Er zou altijd ketchup zijn en altijd mayo, en dan niet de nepmayo die zijn moeder bij de Lidl kocht. Geen mayo in een tube, met een vette gele rand opgedroogde smurrie. In zijn huis zat mayo in grote glazen potten. Schone potten. En de ketchup was van Heinz. Zijn moeder zou elke avond hamburgers voor hem bakken. En hij zou nooit, nooit naar school gaan.

Naast zijn enorme huis zou hij een enorme vijver hebben, een vijver vol met koikarpers. Dure karpers, zoals de buurman had. Enorme oranje witte vissen waar hij van de buurman wel naar mocht kijken, liefst van achter de schutting, maar waar hij nooit aan mocht komen.(“BETER BLIJF JE MET JE BOLLE TENGELS VAN M’N KARPERS, DIKZAK”)

Hij wist nog goed dat er ooit een poes was gekomen. Van het zwarte net dat de buurman had gespannen had het beest zich niks aangetrokken en met een lenig pootje had ze vakkundig een karper uit de vijver gevist. Het gegil van de buurvrouw was reden geweest poolshoogte te nemen, en met zijn snoet net boven de schutting had hij de felgekleurde vis zien spartelen op de grindtegels. De buurvrouw had nog geprobeerd de karper met haar voet de vijver in te schuiven, maar haar goede bedoelingen hadden enkel geresulteerd in een spoor van oranje schubben. En een dode dure vis.

Nu, twintig jaar later, zit hij met een boterham met pindakaas aan diezelfde keukentafel en bedenkt hij zich tevreden dat hij het – op basis van zijn jeugdige criteria – zo slecht nog niet gedaan heeft. Misschien woont hij dan niet in een enorm groot huis, en leeuwentrainer is hij ook niet geworden, maar in zijn huis heeft hij aan poezen geen gebrek, en in de vijver zwemmen dikke, dure koikarpers. Bijna elke avond bakt zijn moeder hamburgers voor hem, en hij eet zoveel mayonaise als hij wil uit de overvolle koelkast.

Hij neemt een hap van zijn brood, laat de korstjes liggen. Hij staart naar zijn bord en grijnst. Want hoewel hij op zijn leeftijd natuurlijk niet meer naar school hoeft, heeft hij zich maar mooi weten te ontworstelen aan het volwassen equivalent: werk. En hoewel er nooit vrienden langskomen, mist hij er niks aan. Want wie heeft nou vrienden nodig, bedenkt hij voldaan, wanneer je computerspelletjes kan spelen op je 64″ flatscreen tv.

October 7, 2013
by admin
0 comments

Jeune & Jolie

Zaterdagmiddag zag ik bij Focus de Franse film ‘Jeune & Jolie’.

Mijn conclusie: Het leven is hard en de liefde is zo mogelijk harder. Mooi en jong te zijn maakt het er niet makkelijker op. Maar jeugdige keuzes – van welke aard ook – zijn omkeerbaar, want: ‘On n’est pas sérieux quand on a dix-sept ans.’ (Arthur Rimbaud, Roman.)

Het gedicht van Rimbaud blijkt de spil van deze film. Een mooie spil. Een stabiele basis en een omslagpunt bovendien. Want waar Jeune et Jolie in het begin de kans loopt zijn vaart te verliezen – te verzanden in een aaneenschakeling van prachtige jonge borsten en ontluikende seksualiteit (incl. de macht die daarin schuilt) – is het werk van Rimbaud een kader waarbinnen het verhaal zich verder ontwikkelt.

Ach. en dat die ontwikkeling verre van onverwacht is, dat is wellicht wat zonde. Maar het loopt wel. Want de liefde houdt nooit op. Als je jong en mooi bent, zijn er altijd mannen.
Altijd feestjes.
Altijd drank.
Altijd keuzes en bovendien altijd nieuwe kansen.

En nu ik dit schrijf, bedenk ik me dat de film wellicht een aanmaning is. Kracht bijgezet door een personage dat haar hart er niet in volgde. We moeten genieten voor we oud zijn, genieten voordat we onze jeugd en onze schoonheid verliezen.

(Maar laten we vooral niet allemaal de prostitutie ingaan.)

Website Focus filmtheater Arnhem

September 4, 2013
by admin
0 comments

Once upon a time in Italy / 55DSL

Het Italiaanse merk 55DSL is trots. En hoewel Italianen per definitie natuurlijk al trots mogen zijn op hun land – ijs, zon, olijfolie, en mooie mannen -, heeft 55DSL iets extra’s om zich over op de borst te kloppen: een goed lopend modemerk.
 
En alsof dat nog niet genoeg was, hebben de Italiano’s sinds kort een korte film.
‘Once upon a time in Italy’ is een speelse noodkreet. Een film over de exodus van Italiaans talent dat met al het schepijs van het land niet weerhouden kan worden van vertrek. Een film over knappe jongens en een prachtig meisje. (Geloof mij, alleen het meissie is de moeite van het bekijken van het filmpje waard.)
 
BEKIJK ‘m HIERR
 
Begrijp me niet verkeerd. Natuurlijk is dit geen meesterwerk. Het is geen Lynch. Maar wat het wel laat zien, is wat merken vaker zouden moeten doen: hun achtergrond onderzoeken, een sterkere band met wat er speelt bij hun afnemers onderhouden. Niemand verwacht een cultklassieker, maar een groeiende fanbase zou toch mooi meengenomen zijn. En deze short is daar een goede gooi naar.

August 28, 2013
by admin
0 comments

Ode aan het Aardvarken.

 
Arnhem krijgt een aardvarken.
Een mooi, rood, en volledig eigen aardvarken met als klap op de vuurpijl: een gouden feestmuts op.
 
En als ik had kunnen kiezen was dit precies waar ik voor getekend had.
 
Dus laten we eens niet zeuren.
Ons aardvarken is niet te groot.
Te duur.
Te rood.
Het aardvarken is van ons, met feestmuts en al.
 
Het aardvarken zegt dat Arnhem trots mag zijn op haar bruisende creativiteit.
Dat we samen mogen komen om te lachen. Ons te verwonderen.
Om samen een glas wijn te drinken om het leven te vieren.
 
Ons aardvarken zegt dat het prachtig is om rood te zijn.
Groot te zijn.
Dik te zijn.
Een fucking 30 meter lang aardvarken te zijn.
 
Want het leven is een feestje, wat iedereen ook zegt,
maar dan moet je wel je eigen feestmuts opzetten.
 
Website Florentijn Hofman – vader van Het Aardvarken

August 21, 2013
by admin
0 comments

Erwin Olaf / ‘ik hoef niet meer te schreeuwen.’

In alle oprechtheid: ik was dit interview bijna vergeten op mijn eigen blog te plaatsen. Alsof ik elke dag grootheden als Erwin Olaf interview. Niets is minder waar.
In mei 2013 echter, was het wel degelijk zo ver: Marloes van der Wiel & ik interviewden de bekende fotograaf voor het Arnhemse WILCO. magazine. Hieronder het interview.
 
WILCO. Magazine kent geen angst. Ook grote namen schrikken ons niet af en zodoende aarzelden we geen moment toen we de kans kregen fotograaf Erwin Olaf te interviewen. We spraken deze interessante man naar aanleiding van zijn expositie in het Museum voor Moderne Kunst te Arnhem, een expositie waarin hij – naast zijn eerdere foto’s en video-installaties – voor het eerst in zijn carrière ruimtelijk werk toonde. We vroegen hem naar deze verschuiving in zijn proces en legden hem onze meest spitsvondige dilemma’s voor.
 
Traditie VS vernieuwing
In hoeverre neem je de traditionele kaders van de fotografie mee in je werk en, kijkende naar vernieuwing, hoe zie je de verdere ontwikkeling van je beeldtaal in foto, bewegend beeld en installaties?
 
Mijn huidige ontwikkeling gaat vooral richting kunstwerken die bestaan uit meerdere technieken, installaties. Ik vind het fijn zowel stilstaand als bewegend beeld te gebruiken en het geheel samen met een 3D-element te complementeren. Het levert installaties als mijn recente werk the Keyhole op, waarbij alles samenkomt. De traditionele kaders van de fotografie neem ik altijd mee, in compositie en plaatsing maar ook door bijvoorbeeld het gebruik van oude technieken zoals carbon prints.
 
In mijn laatste serie Berlin heb ik gebruikgemaakt van een traditionele handafdruktechniek, hoewel aangepast op onze tijd. Ik heb de oude tijd nog niet gedag gezegd.
 
Humor VS tragiek
In je werk worden veel bitterzoete situaties geschetst: tragische beelden met een humoristisch randje – of juist andersom. In hoeverre is dit evenwicht een bewuste keuze?
 
Het is een weergave van mijn persoon. Ik ben van mening dat persoonlijk werk – of zeg, autonoom werk – altijd iets moet weergeven van de maker. De elementen die je omschrijft zijn elementen die ik opvallend vind en als belangrijk beschouw in het leven. In het tragische zit vaak humor, die het allemaal draagbaar maakt.
 
Dominantie VS submissie
Vooral in je eerdere werk waren dominantie en submissie een thema. Speelt dit in jouw ogen nog een rol in je huidige werk? In hoeverre heeft dit dilemma zijn weerslag in de rolverdeling fotograaf/model of fotograaf/bezoeker?
 
Er is niet zozeer sprake van dominantie en submissie als wel van (wisselende) machtsverhoudingen. Dit is een thema dat mij altijd heeft geboeid en ook nog steeds in mijn werk voorkomt, hoewel misschien niet gelijk zo zichtbaar als voorheen.
 
Mijn series the Keyhole en Berlin bijvoorbeeld gaan voor een deel over de macht van het kind, en de (machts)verhoudingen tussen kinderen en volwassenen.
 
Anonimiteit VS faam
Waar het gros van de Nederlandse kunstenaars ervoor kiest enkel hun werk onder de aandacht te brengen, lijk jij het benadrukken van ook je persoonlijkheid niet te schuwen.
Hoezeer spelen hierin commerciële of artistieke overwegingen een rol? Is dit een slim staaltje personal branding?
 
Ik ben altijd een uitgesproken mens geweest, en wanneer je een podium krijgt kun je je bekendheid gebruiken voor zaken die je na aan het hart liggen. Daarnaast gaat mijn werk soms nadrukkelijk over mijzelf. Het zou gek als ik mijzelf vervolgens verborgen zou houden. Commerciële of artistieke overwegingen zijn niet echt van toepassing op dit onderwerp, hoewel het mij zeker in het begin van mijn carrière geholpen heeft om zichtbaar te zijn. Zonder zichtbaarheid geen werk!
 
Kwetsbaarheid VS kracht
Is het portretteren van schaamte gemakkelijker dan het verbeelden van trots?
 
Waar in je vroegere werk vaak kracht en trots als onderwerp dan wel beeldtaal voorkwamen, lijkt je huidige werk een meer kwetsbare, zachte en melancholische kant te hebben. Hoe verklaar je deze verschuiving en in welke mate loopt dit parallel met je persoonlijke ontwikkeling?
 
De verschuiving in mijn werk heeft zeker te maken met de persoonlijke ontwikkeling die ik heb ondergaan. Mijn werk is introverter geworden door het ouder worden. Mijn persoon is veranderd met de jaren. Ik heb minder het gevoel dat ik heel luidruchtig werk moet maken om aandacht te krijgen, en tegelijkertijd ben ik meer geïnteresseerd in de natuur en verbeelding van emotie. Door de jaren heen heb ik ook veel erkenning gekregen, waardoor mijn werk rustiger is geworden, ik heb minder de behoefte om uit te halen en te ‘schreeuwen’ via mijn werk. Hoewel dat af en toe nog wel nodig is!

July 14, 2013
by admin
0 comments

Frances Ha / een recensie in briefwisseling.

We gingen naar de film – beste vriendin Roos en ik – en schreven er elkaar vervolgens een brief over.

Hieronder een recensie van ‘Francis Ha’.
(Van ons. Over ons.)

Liefste Roos,

Eigenlijk wist ik al voor we gingen dat de film over ons zou gaan. Ik had het voorfilmpje gezien. Per ongeluk. Ik doe dat anders nooit, trailers kijken, net als dat ik nooit lees waar een boek over gaat voor ik het echt begin te lezen.
Maar nu kon ik er niks aan doen.

En dus zitten we, in een donkere filmzaal die bijna leeg is – één ander meisje zit er, alleen – en ik hou voor de zekerheid alvast even je hand vast.

“Dat ben jij” zeg je, wanneer hoofdpersoon Francis tijdens het spelen van een bordspel in een vlaag van kinderlijke frustratie de pionnen van tafel veegt. We lachen, harder dan eigenlijk mag in een filmzaal.
Maar we mogen lachen, want deze film gaat over ons.

Tijdens de voorstelling zie ik onze mannen geprojecteerd op het witte doek. Ik zie onze onzekerheden over alle mogelijke rollen en onze talenten die we al dan niet vervullen. De frustraties.

Maar het meest zie ik nog onze vriendschap. Wanneer hoofdrolspeelster Frances in een scène vertelt wat volgens haar liefde is – tijdens een feest vanaf de andere kant van de kamer naar je wederhelft kijken zonder enig spoor van jaloezie te voelen, een mooie blik te kunnen wisselen en te weten dat het goed is – als ze dat vertelt, dan denk ik aan jou.
(En jij knijpt even in mijn hand.)

Want houden van is niet alleen voor liefdesrelaties. Houden van is ook voor vriendschappen waarvan je weet dat ze blijven bestaan.
Omdat ze dieper gaat dan jij je voor kan stellen.

Wat wij hebben, gaat niet over.
En ik hou van jou.

Stefanie

Lieve Stefanie,

Omdat jij nooit trailers kijkt, deed ik dat ook een keer niet voordat we bij Focus Arnhem hadden afgesproken om naar een voor ons beiden volledig onbekende film te gaan. Anders had ik dat wel gedaan hoor, want zo zit ik in elkaar. Maar dit was beter, want het kwam het verassingseffect ten goede. En het zou trouwens ook niet eerlijk zijn geweest, want dan had ik meer geweten dan jij. Samen als blanco blaadjes plaatsnemen in een nagenoeg lege zaal voelde als een verbond.

Dat deze film zo ontzettend over ons bleek te gaan zorgde er met name de eerste helft van de film voor dat ik geregeld met opengesperde verbaasde ogen opzij keek en jouw blik trof die de mijne exact bleek te spiegelen.

Was jij Frances en ik Sophie, of was het andersom? Ik ben er nog steeds niet over uit. Ik denk dat we verenigd waren in hen beiden. En trouwens, wat maakt het ook uit. Deze film vertelde een universeel verhaal op zo’n unieke wijze dat het voelde alsof het lot een spelletje speelde met ons op dat moment. Het zou andere beste vriendinnen ook kunnen overkomen hoor. Want buiten dat de film gaat over een intense vriendschap, gaat het ook over de invloed van veranderingen, en de fragiliteit van alles waarvan je hoopt dat het altijd hetzelfde blijft. Maar we kunnen rustig achterover leunen schat. Want de film benadrukte zonder al te letterlijk te zijn, wat we best weten. Dat we los van elkaar de storm zijn, maar samen het oog.

Liefs Roos

Website Focus Arnhem
Website Roos van der Vliet